Zo sta je op een leuke plek. Ergens in Nijmegen op een feestje van iemand die ik pas net ken. Samen met mijn vriendin Bella (niet haar echte naam). Het is gezellig, hoewel ik echt niemand ken behalve Bella en die jongen, waar ik overigens ook al een afspraak mee heb deze week. Een paar wijntjes en toen werden we bijna om gepraat om toch te blijven. Helaas, slecht als we zijn met onze studieplanning, moesten we toch een ommekeer maken naar Arnhem. De laatste trein die we dankzij vertraging toch gehaald hebben. Bella rende zo voorbij en ik hobbelde er maar achteraan. Lekker charmant. Voelde me rot tot ik boven aan de roltrap hoorde. "Doe maar rustig aan." Toen was ik ronduit pissig. We hadden rustig uit de stad kunnen lopen. Maar de nacht was nog niet voorbij. Eenmaal op Centraal in Arnhem hadden we het plan om te kijken naar een fiets, heel slecht. Twee aangeschoten dames die naar huis moeten lopen. Werkt niet echt positief op hun gedrag. Ik wijs met mijn vingertje naar Bella, haar idee. Op Arnhem stond de Synthus naar doetinchem nog klaar en wij dachten (lui als wij waren) we gaan met de trein. Allemaal leuk en aardig, het was lekker warm en we zagen veel bekende gezichten. Heel grappig totdat wij het station in vogelvlucht voorbij zagen komen. We hadden het gepasseerd en ik schrok mij rot. Dit had ik kunnen weten. Dom Dom DOMMM !!! Bel en ik lopen naar de conducteurs en vragen om uitleg en de passagiers die het mee kregen zaten te lachen. Erg grappig…. De conducteurs nog een leuke reactie dat we ook mee konden na doetinchem en dan even koffie drinken en dan weer na Arnhem CS. Mooi niet, dan hadden we net zo goed kunnen blijven in Nijmegen. Wat nu… ? Taxi centrale 1, wij kunnen u niet helpen. Nr 2, verkeerde nummer. Nr 3, uur wachttijd. Nr 4, anderhalf uur. En ik ben het kwijt. Het was koud en de alcohol gierde door onze aderen. Fietsen. Er stonden er nog genoeg. De meeste jammer genoeg met slot, de andere helft heb ik niet gezien. Bella heeft haar broer nog wakker gebeld. En zo ineens uit het niets stond er een taxi op station Duiven. Onze redding. Hij moest nog terug naar Arnhem ook. Bel en ik stonden 15 min later voor haar deur. Gelukkig. Voor mij wel. Ik hoefde maar 3 min terug te lopen. Het moment dat Bel binnenstond begon ze nog net niet te huilen. "Mijn fiets staat nog bij Velperpoort." Het was best wel zielig dat ze in de kou ook nog mee moest lopen terwijl ze thuis had kunnen zijn. En 10 min later zaten we beide thuis.

Drink from the poison I offer you

Life will never be the same again

With daily life comes a lot of stress. Sometimes it seems to take over. A moment when we are so busy trying to satisfy others. Busy to satisfy society. Slowly you fade away, dissapear behind the curtains. Forgotten, waiting to be found back once again. You lost the main role in your own movie. It might be to late. If you had one day to live, what will you do? Something totally different? Something you had never expected? But why??? Why would you wait to live your last day like that? Why wouldn’t you live every day like it’s your last, so you can get everything out of life?

Or would you live on… and just do what everyone expects from you? 

It’s a fysical warning. Your own private guide, who whispers when you have reached your borders. You can choose to surrender or deny it. Your own choice. Pain. Without it life would be hard and dangerous. No warning when something is to hot, like boiling tea. You might never feel it, but your body is hurt. You are hurt. I am glad it exists, Pain. We wouldn’t know if something is wrong. Respect it. It’s a warningsign.

Pain can also be or become mentally. It’s painful to see someone suffer. So pain can be desperation. Pain, it tells so much. Where does it starts, where does it ends? Is it real or just imagination? Pain, so hard to understand and yet it is a basic instinct.

Welcome to The Realm of Bastet.

A place for my thoughts and experiences. I like to put them on paper and hear other opinions. Feel free to respond any time.

I will introduce myself a little. I am a student SPH (dutch) with very different hobby’s. I live in Arnhem, a smaller city in the Netherlands. Psychology, art, books, movies, socializing, music and nature interests me. I am also interested in spirituality and esoteric subjects.

Bastet, I once bought a statue of her. Not knowing what kind of goddess she was. I was attracted by it. Months later I figured out who Bastet was and during the years I kept her close.She is a symbol for myself in every aspect.